Brief aan mijn pestkoppen…

(Geschreven op 29 mei 2007)

Beste Remco, Ronald, Edwin en nog een paar klasgenoten waarvan ik de naam vergeten ben.

Zes jaar lang hebben wij de lagere school te Enschede gedeeld. Zes jaar lang hebben wij bij elkaar in de klas gezeten op basissschool “De Vijverberg”. En zes jaar lang werd ik zo’n beetje 4 keer per dag door jullie groepje gepest, getreiterd en geslagen. Het begon onschuldig hoor, en ik geloof zelfs dat ik in het begin nog wel van me af beet. Totdat ik door kreeg dat dat eigenlijk alleen maar de boel verergerde.

Ik vraag me af of jullie je nu realiseren wat voor impact het op mij gehad heeft?? Wat het met mij gedaan heeft?? Toentertijd wisten jullie het in elk geval niet anders waren jullie er vast niet mee doorgaan.

Ik durfde op een gegeven moment geeneens meer naar school, te ziek en te bang om wat er gebeuren zou. Kunnen jullie je  überhaupt nog wel herinneren wat jullie allemaal gedaan hebben?? Ik namelijk wel. Ik kan me herinneren hoe ik letterlijk en figuurlijk jullie klappen moest incasseren, hoe ik letterlijk en figuurlijk door de hondenpoep ben getrokken, mijn gymkleren verstopt werden, jullie spulen van mij in de prullenbak gooiden en hoe jullie mij over een ijzeren hekje hebben getrokken met als gevolg dat mijn beide scheenbenen open lagen. Deze littekens zijn tot aan de dag van vandaag te zien en ik zal me dus ook altijd blijven herinneren hoe ik er aan gekomen ben. Ik kan nog steeds horen hoe jullie tegen mij zeiden “dat het net goed was dat mijn ouders gescheiden waren”. Kleine zinnetje van kleine kinderen met een hele grote impact. Nou weet ik toevallig dat Remco het thuis  nogal moeilijk had en misschien was ik de gene op wie hij zich afreageerde, maar dit is natuurlijk geen excuus. Het hield eigenlijk pas op toen mijn broer ingreep. Toen mijn broer dacht en nu is het genoeg. Tot het moment dat mijn broer Remco opwachtte hem meenam naar de wijkvijver en hem daar met zijn hoofd onder water heeft gehouden. Gelukkig kwam er een fietser langs die doorhad dat er wat aan de hand was bij de vijver, want ik geloof nog steeds dat Remco aan die fietser zijn leven heeft te danken. Want mijn broer was boos, heel boos en die had vast niet vrijwillig los gelaten. Daarna was het pesten en slaan wel over, alleen jammer dat toen de 6de klas ook al zo goed als afgelopen was en we dus allemaal een andere kant opgingen. Wat ik achteraf ook niet begrijp is waar de leerkrachten waren, want mijn moeder is vaak genoeg op school geweest en gevoelsmatig is er nooit een leraar geweest die ingreep, ja ok ik mocht dan in de pauze binnen blijven, nou joepie. Dat hielp helemaal niets want ik moest tenslotte ook naar huis op het eind van de dag. Ik kan me herinneren dat ik ontelbare keren rennend naar huis ben gegaan, zo hard als ik kon, in de hoop sneller te zijn dan jullie. Soms lukte dit en som ook niet. In de ergste gevallen mocht ik een kwartier eerder naar huis, maar als ik buiten speelde en jullie waren in de buurt gingen jullie gewoon door.

Aan de andere kant moet ik jullie misschien wel bedanken. Want mede dankzij jullie weet ik nu heel goed waar ik sta en wat ik wel en niet wil. Wij zijn halverwege de brugklas verhuisd naar emmen, en ook hier ben ik nog een tijdje gepest. Maar dat was meer mij uitlachen om mijn Twentse accent. Dit heeft niet lang geduurd want dit was ook de bekende druppel die de emmer deed overlopen en ik heb toen voor het eerst iemand echt helemaal in elkaar getrapt. En het rare is… ik heb er geeneens voldoening aan gehad want het enigste dat ik dacht was… nu ben ik net als zij.

Maar zoals ik al zei eigenlijk moet ik jullie bedanken. Ik ben hard geworden en er zijn niet veel dingen die mij nog wat doen. Ik heb een mega zelfverdedigingsmechanisme en daarom heen zit nog eens een muur die lekker hoog is op gebouwd. Er zijn maar een paar mensen die door die muur heen mogen en de rest mag door een raampje naar binnenkijken. En dan nog is het raam geblindeerd!!! En ik let bij mijn dochter heel erg goed op of zij niet gepest word. En bij het minste geringste zal ik op school aan de bel trekken en maatregelen hier tegen treffen. Mede omdat zij een scoliose heeft en 23 uur per dag in een korset moet lopen en daardoor sneller kans loopt om gepest te worden, omdat zij “anders” is dan de anderen.

En voor de rest vind ik het goed zo. Ik heb geen hekel aan mezelf of aan jullie, zoals ik al zei we hebben het hier over de basisschool. Toch zou ik best eens tegen over jullie willen zitten, gewoon om te kijken wat jullie ondertussen bereikt hebben en of jullie net zo gelukkig zijn als ik. En … heel misschien… heel stiekem… toch nog eens jullie excuses te krijgen, om  1 keer te horen…”Con, het spijt ons, we realiseerden ons toen niet…”

16.512 antwoorden naar “Brief aan mijn pestkoppen…”