Hier zit ik dan

(Geschreven op 4 januari 2018, net weer vrijgezel na een relatie van 14,5 jaar)

Hier zit ik dan. In mijn nieuwe huisje. Aan mijn achterkamer tafel. Me kut voelend. Teveel emoties, teveel gevoelens, teveel vragen. Gevoelsmatig was ik er net weer nadat ik in November 2016 te horen had gekregen dat ik het voorstadium van vulvakanker heb. Dat heeft bijna een jaar geduurd voordat ik dat een plek heb gegeven. Met hulp van een psycholoog en medicijnen is het uiteindelijk redelijk gelukt. Ik had mijn emoties weer onder controle. Was er niet meer zoveel mee bezig. En ik had het gevoel dat alles weer goed ging. Dat ik weer bovenop de berg stond in plaats van onder in het dal. En nu? Nu zit ik verdomme weer in dat dal. En dit keer omdat mijn relatie over is. Iets wat ik dus nooit verwacht had. Ik dacht dat wij, nu we waren gaan samenwonen, een forever couple waren geworden. Maar god wat kan je het mis hebben. Wat kunnen er een dingen gebeuren die je absoluut niet verwacht had van iemand. En wat kan dat godsgruwelijk pijn doen. En ondanks dat het niet mijn keus was, was het uiteindelijk wel mijn beslissing. En ik vond het eng. En ik vind het nog steeds eng.

En ik weet even niet hoe verder te gaan. Natuurlijk zet ik mijn lachende masker op naar de buitenwereld. Natuurlijk kom ik over als die sterke vrouw. Want dat mechanisme heb ik mijn hele leven al in mij gehad.  Maar diep van binnen voel ik me niet zo. Diep van binnen wil ik alleen maar op bed kruipen met de dekens strak om me heen getrokken. Ik heb geen zin om te eten. Geen zin om weg te gaan. Als er visite is en het gezellig is valt het allemaal nog wel mee. Maar iedereen gaat op een gegeven moment weer naar huis en op dat moment klapt het er alleen maar harder in. Dan wordt ik verdrietig en komen de tranen, de teleurstelling en mijn boosheid weer in alle hevigheid om de hoek kijken.

En natuurlijk heb ik familie/vrienden om me heen, die op me letten, die voor me zorgen en die aan me denken. Maar ook zij gaan weer naar huis. En ik weet het wel. Het is allemaal gewenning. Wennen aan de nieuwe situatie. Maar dat is niet zo makkelijk. Ik kan me weg niet vinden op het moment. Ik weet niet welke kant ik op moet. Ja de juiste kant, maar welke kant is dat.

En aan de andere kant ben ik ook trots. Trots dat ik de beslissing genomen heb. Trots dat ik niet ik niet in een relatie ben gebleven waar er achteraf maar 1 wou vechten. Trots op mijn huisje. Trots dat ik met 83 cent op mijn spaarrekening ben weggegaan en dat het me toch gelukt is. Trots dat ik doorgezet heb. Met hulp van mijn familie/vrienden ben ik verhuisd, ben ik financieel ondersteund. En ja ik moet het terug betalen. En dat wil ik ook. Want in de 10 jaar dat ik alleen was met Robbin heb ik nooit geen schulden gehad en die wil ik nu ook niet.

Ik moet me richten op mijn toekomst. Wat dat ook mag brengen. Maar nu lukt het me nog niet. En dat is niet erg. Het komt vanzelf. Het heeft tijd nodig en dat weet ik. En ach ik weet ook van mezelf dat ik er uiteindelijk alleen maar sterker uit kom. Zoals ik uit iedere situatie sterker ben gekomen. Want dat is mijn kracht! Ik kan nog zo diep zitten, verbitterd wordt ik niet. En mijn boosheid en teleurstelling zakken ook vanzelf weg. Ik ga alleen niemand meer de hand boven het hoofd houden. dat vertik ik wel.

En ik ga meer kieskeuriger worden. Meer bewust van wat ik wel of niet wil. Wat ik de moeite waard vind of niet. En ik zal nooit meer mijn onderbuikgevoel weg wuiven. Ik zal er alleen maar meer naar gaan luisteren. Want dat is de afgelopen periode wel weer duidelijk geworden. Mijn onderbuik gevoel zat goed. Heel goed. En dat is goed. Dat is mijn kracht altijd geweest en ergens in de afgelopen 6 jaar ben ik dat kwijtgeraakt. Maar nu is het terug en dat is mijn kracht. Mijn innerlijke kracht! Mijn ding waar ik volledig op kan vertrouwen. Altijd!