Bevallen,

(Geschreven op 16 februari 2014)

Ik heb in mijn leven drie bevallingen van heel dichtbij mee gemaakt. Uiteraard die van mezelf maar daarnaast ook van een vriend en zijn toenmalige vriendin en van mijn oude buurvrouw. En ondanks dat mijn eigen bevalling zeer indrukwekkend was, was die van mijn buurvrouw dat ook.

Ik weet niet meer welke datum het was, ik weet niet meer precies welk jaartal het was, volgens mij 2004 of 2005,  en ik weet ook niet meer welke dag van de week het was. Ik weet nog wel dat mijn buren Geert en Jaqueline heette en waar wij toen woonden. Ik weet ook dat het hun kindje de naam Frederika kreeg. En ik weet nog dat ik rond kwart over 6 ’s morgens wakker werd omdat ik naar de wc toe moest.

En terwijl ik beneden op de wc zit hoor ik, door de dunnen muren, mijn buurvrouw schreeuwen naar haar man; “bel Con maar”. Dus ik van de wc af, telefoon gepakt en snel naar boven toe om in mijn ochtend kleren te schieten. En ja hoor daar ging de telefoon al. Ik nam op en zei tegen de buurman “ik kom er aan” en hing op. Ik heb Robbin wakker gemaakt en in mijn bed gelegd. Heb de tv aan gedrukt en tegen haar gezegd dat ik naar de buren moest en dat ik sleutels mee nam en dat ze voor niemand open mocht doen. Vervolgens ben ik snel naar de buren gegaan. En om 20 over 6 stapte ik bij ze binnen. In de hal zat mijn buurvrouw op handen en knieën de weeën weg te wiegen.  De buurman was ondertussen voor de tigste keer met het ziekenhuis aan het bellen om hen te overtuigen dat de baby er toch echt nu aankwam. Ik ben naast mijn buurvrouw gaan zitten en ben met haar gaan praten. Heb haar geprobeerd te overtuigen dat de baby nog niet kwam en dat de ambulance onderweg was. Ik wreef over haar rug en probeerde haar, zo goed als zo kwaad als kon, gerust te stellen.

Op een gegeven moment holt de buurvrouw haar rug, krijgt een mega wee en roept: “Con het komt”. Ik zeg nogmaals gerust stellend dat het toch echt nog niet komt maar kijk uit automatisme naar haar kruis. En op dat moment zie ik iets wat ik gewoon echt niet had verwacht. Ik zie namelijk een hoofdje, oortjes en nekje en ik neem letterlijk een duikvlucht. Voor ik het goed en wel door heb zit ik standje onmogelijk met in mijn handen een heel klein mensje. Een heel klein glad mensje. Ik roep naar de buurman dat zijn kind geboren is en ik vraag of ze willen weten wat het is. Uiteraard willen ze dat en ik vertel ze dat het een meisje is. Ik kijk er nog steeds vol ongeloof naar en ineens denk bij mijzelf “shit het huilt niet” en ik bedenk mij dat neusje moet leeg gezogen worden. En of het nou menselijk instinct is of wat dan ook, ik weet het niet, maar ik neem een hap lucht en wil haar neusje leeg zuigen. En op dat moment zie ik door het raam van de voordeur een ambulance broeder staan. De buurman doet snel de deur open want ik zit nog steeds in standje hopeloos op de koude plavuizen met een klein meisje in mijn handen die nog steeds via de navelstreng aan haar moeder vast zit. Ik durf mij eigenlijk amper te bewegen zo bang ben ik dat ze wegglipt.

De ambulance broeder stapt binnen en het eerste wat er door mijn hoofd gaat is: “shit wat ben jij lekker” om vervolgens te bedenken dat ik er absoluut niet uit zie op dat moment met mijn Tina Turner kapsel, dikke slaapogen, verkeerde slaapshirt en absoluut niet bij passende pyjama broek. Nadat de ambulance broeders binnen zijn, stapt ook de dienstdoende huisarts binnen. En laat dat nou net mijn oude huisarts uit mijn vorige woonwijk zijn. Hij kijkt mij aan en zegt : “Nho Con wat leuk jou weer eens te zien.”. En ik denk: “dat is mooi maar ik zit hier nog steeds met een ieniemienie meisje in mijn handen dus help”. Mijn oude huisarts vraagt mij nog even te blijven zitten zodat de navelstreng door geknipt kan worden door de vader. Samen met de huisarts heeft de buurman toen de navelstreng doorgeknipt en werd het kleine meisje van mij overgenomen door de ambulance broeders. Mijn taak zat er toen op en ik kon weer naar huis. Maar doordat ik zo krampachtig in dezelfde houding had gezeten had ik wel even hulp nodig om omhoog te komen. En dat werd uiteraard gedaan door de lekker uitziende ambulance broeder. Ik ben naar huis gegaan, heb naar boven geschreeuwd naar Robbin dat ik weer thuis was en dat ze wel naar beneden mocht komen. Ik heb mijn handen goed gewassen, een kop koffie gepakt en een peuk en ben op de bank geploft. Het was ondertussen net half 7 geweest maar gevoelsmatig heb ik uren bij de buren in de hal gezeten. Robbin keek mij aan en het enige dat ik kon zeggen was. “Lieverd je hebt er een buurmeisje bij, de buurvrouw heeft een baby”.

Na dit voorval heb ik mijn oude huisarts nooit weer gezien tot ik op een avond , ergens vorig jaar naar de centrale huisartsenpost moest. En daar weer mijn oude huisarts aantrof. Hij keek mij aan en zei dat de laatste keer dat hij mij gezien had ik een klein meisje vast hield. Ik dacht eerst dat hij mijn eigen bevalling bedoelde maar hij doelde op de bevalling van de buren. En daar, die avond, bedankte mijn huisarts mij voor mijn heldhaftige optreden. Voor het zo ontzettend rustig blijven tijdens de chaos die er in dat huis heerste. Ik vond het normaal, ik had/heb het zelfs nog nooit gezien als heldendaad. Ik was daar aanwezig en mijn automatische piloot, instinct, of wat dan ook, had het die ochtend overgenomen. Maar toen de huisarts tegen mij zei dat als ik niet zo snel gereageerd had, het meisje dood had kunnen vallen op de plavuizen vloer moest ik toch wel even slikken. En toen hij zei dat ik verdomd trots op mezelf mocht zijn voelde dat toch wel heel goed! Ik kan ook met recht zeggen dat dit één van de mooiste herinneringen in mijn leven ooit is. Hoeveel mensen kunnen er nu zeggen “ik heb letterlijk het kind van mijn buurvrouw gevangen tijdens de bevalling en er waren geen artsen of vroedvrouwen bij aanwezig”. Ik denk niet zo heel veel.